Hala Korona virüs karantinasında, her şeyin daha ciddiye gittiği günlerdeyiz. En son blog yazıma bakıp of be nasıl pozitif zamanlarım dedim. Çünkü yaklaşık bir haftada inanılmaz yoruldum yaşlandım ağladım, ağlattım, sonra ufak bir şeyler başardım sandım, ama her ayağa kalktığımda düştüm kısacası yine bolca ağlamayı bekliyorum. Kısa zamanda...
Hayata bu kadar da umutsuz bakmam içinizi sıkmış olabilir, inanın benim de sıktı. Buraya niye yazdığımı da bilmiyorum. Kısa zamanda bolca ağlamayı beklemek bir temenni değil aslında, olmamasını istiyorum tabi, olmaması için uğraşıyorum da ama hayatta her şey oluyor ve her şeye alışıyorsun. Kötü değil mi bu her şeye alışman, her şeyi yeyip yutman her şeye rağmen hayata devam etmen filan kötü değil mi... bilmiyorum.
Bunca yazıdan sonra kısaca yazmak istediğim ve hatırlamak istediğim kötü günler geçirdiğini düşünüyor olabilirsin, daha kötüsü de olabilir. Ölümcül hastalığı olan bir kedinin hayatında olması, hala hayatta olması da güzel olabilir. Hep daha iyisi ve daha kötüsü olabilir. En iyisi bir ağrı kesici atayım da keyfim yerine gelsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder